COLUMN: Frans avontuur – Heropleving

Er is een kleine revolutie aan de gang. Het Franse platteland is weer ‘en vogue’. Na jaren van leegloop, vindt men de weg weer terug naar het wijde groen. Niet alleen buitenlandse rustzoekers en pensionado’s, maar vooral jonge Fransen gaan en masse weer op zoek naar hun rurale wortels. Voor landelijke makelaars zijn het boerenjaren. Ze hebben nog nooit zoveel huizen verkocht dan de afgelopen jaren. Alles wat leegstond, staat te koop of is ‘vendu’. Zo zijn er in onze hameau, ons gehucht, vijf nieuwe bewoners bijgekomen van verschillend pluimage. Schuin tegenover ons is een jong boerengezin komen wonen. Boer François is een enthousiaste spraakwaterval die al zijn energie steekt in het redden van een eeuwenoud regionaal koeienras, de Ferrandaise: mooie bontgevlekte koeien die een welkome afwisseling zijn naast de alomtegenwoordige witte Charolais-koeien. Daarnaast hebben zijn vrouw en drie kleine kinderen de zorg over paarden, ezels, honden, kippen, een boel konijnen en een grote moestuin. Een rommelige, maar gezellig drukke boerderij is het resultaat. Hun droom is om ooit een eigen boerderijwinkel te openen met al hun producten. Als het zover is, zullen we ongetwijfeld vaste klanten worden.

Aan het einde van onze doodlopende straat zijn dertigers komen wonen. Ze zijn met stip de jongste eigenaren in het dorp. Broer en zus hebben elk een klein huisje gekocht met een grote schuur erbij. Broer renoveert alles op zijn tempo. Zus is een veelgevraagde kledingontwerpster in de theaterwereld. Als ze niet aan het werk is in Parijs, zit ze in haar landelijk atelier bij ons iets verderop. 

Aan de andere kant van het dorp is een Franse exoot neergestreken. Na tientallen jaren in het zonnige Saint-Tropez te hebben gewoond, is Didier met zijn vrouw in onze streek beland. De Côte d’Azur werd hen veel te druk. Nu zijn ze blij met de rust, ruimte, enkele kippen en de wekelijke ritjes op zijn racefiets.

Ook nieuw zijn de Fransen die hier in de buurt een oude boerderij renoveren. Iets wat enkele jaren terug vooral weggelegd was voor buitenlandse verbouwers. Nu hebben de locals ook de oude huizen herontdekt. s’ Ochtends iets meer kilometers naar hun werk in de naburige stad, maar wel een karakterhuis met grote tuin ‘à la campagne’.

Al die nieuwe mensen in de buurt zorgen meteen voor een ander gevoel. Alsof alles herleeft. Je zegt wat meer gedag. Slaat vaker een praatje. De postbode scheurt weer elke dag langs. Kinderstemmen schreeuwen, een tractor tuft voorbij, de haan kraait. Een Frans dorp zoals het ooit bedoeld was…