COLUMN: Frans avontuur – Operatie kastanje

De mooiste boom in onze Franse tuin is een Châtaignier, een tamme kastanje. Hij bepaalt de tuin én ons uitzicht vanuit de keuken. En hiermee ook onze blik op de seizoenen. In de winter is de boom vooral groot en kaal, maar kleurt zijn silhouet toch de omgeving. Het voorjaar brengt een vers bladerdek en in mei geven de ontelbare pluimpjes met stuifmeelbloemen een goed idee van wat de oogst gaat zijn. Het is trouwens ook elk jaar weer een *%#@&-werk om die bergen kastanjepluimen op te ruimen. In de zomer is de boom vooral een majestueuze gigant die veel schaduw en beschutting geeft. Tijdens de herfst komt hij echt tot zijn recht. De oogst valt nooit tegen. Kilo’s kastanjes. Vers, gepoft, puree (stevige kost). Alles kan. Toch hebben we nog nooit alle kastanjes helemaal kunnen wegwerken. De eekhoorns, zevenslapers, boommarters en verschillende buren vinden dat vast niet erg… In de winter zijn we vooral in touw om alle stekelige bolsters op te ruimen. Het mag duidelijk zijn dat zo’n grote kastanje ook wel wat werk vraagt. Maar dat hebben we over voor onze mooie reus.


Sinds kort is de kastanjesituatie veranderd. Onze boom staat er wat treurig bij. De rechterkant. Zoals wel vaker voorkomt hebben we een tweeledige kastanjeboom met twee gigantische stammen. Eentje blaakt van gezondheid, de andere wordt steeds wat triester. Minder bladeren, afbrekende takken, minder vruchten. Is het ouderdom, een ziekte of heeft hij ook last van de corona-periode? De boomspecialist werd opgetrommeld. Zijn uitleg was simpel maar logisch. De boom was zo groot geworden dat de voedingssappen geen twee stammen meer kunnen voeden en de toppen van de ‘zieke’ kant niet meer bereikten. Eén kant kappen was de enige oplossing. Zo onstond ‘Operatie Kastanje’. Aan één buurman werd toestemming gevraagd om de boom op zijn weiland te laten vallen. En of ook zijn witte Charolais-dames even tijdelijk ergens anders konden grazen. Een andere buurman zorgde voor de engin forestier, een bosbouwtractor met een speciale lier, om de boom netjes te ‘geleiden’ tijdens zijn val. Het tuinhek bij de boom werd ontmanteld om gegarandeerde vernietiging te voorkomen. En onze boomspecialist moest een gaatje vinden in zijn overvolle zaag-agenda.


We zijn nu enkele maanden later en we hopen dat de overgebleven boomstam het redt. Zijn zieke makker is ondertussen een mooie, grote stapel haardhout, dus hij zorgt nog steeds goed voor ons… Dat prachtige silhouet is definitief verleden tijd, maar de jonge eikenboom ernaast ziet nu al zijn kansen. Misschien wordt dat wel de nieuwe koning van onze tuin.